تدوین – نرم افزار تدوین EDIUS

تدوین

تدوین
تدوین

۱-    آشنایی با پیشینه تدوین (تدوین خطی، غیرخطی، Online، Offline) – آشنایی با قالب‌های دیجیتال و آنالوگ

۲-    مختصری درباره اصول زیبایی‌شناسی و فنی تدوین، آشنایی با اجزای ساختاری فیلم، پلان، صحنه، سکانس

۳-    فهم ویدئو (File extensions، Codecs، Scan modes، FPS، Aspect ratio، Resolution، Data rate، Bit depth)

۴-    آشنایی با منطق NLE و UI نرم‌افزرهای مختلف

۵-    نصب و پیکربندی (نصب نرم‌افزار، فعال‌سازی- پیکربندی تنظیمات، پروژه و جزئیات فنی آن)

۶-    معرفی اجزای مختلف نرم‌افزار(Timeline, Menu, Bin, Preview, Record-Play mode, Effects)

۷-    نحوه ورود و پیمایش مواد خام به نرم‌افزار اعم از عکس، صوت، فیلم و نکات مهم در این زمینه

۸-    نحوه ورود مواد خام به پروژه، مدیریت و انتقال آنها به نوار زمان

۹-    ویرایش کلیپ‌ها (برش و اصلاح قابspeed, effects, filters, transitions، و علامت‌گذاری نوار زمان)

۱۰- کار با ترک‌ها و سکانس‌های برنامه

۱۱-   تدوین چند دوربینه، تدوین تودرتو، کار با میکسر صوت، اصلاح رنگ  و نور

۱۲-   خروجی گرفتن از نرم‌افزار(Render, Export)

۱۳-   کارگاه پروژه ۱(ساخت نماهنگ با استفاده از عکس و ویدئو، آشنایی با keyFrameها آشنایی با layouter ورود گرافیک و کار با متن)

۱۴-  کارگاه پروژه ۲ (مستند کوتاه، گزارش خبری)

تدوین از نگاه نظریه‌پردازان[ویرایش]

پرده سینما همان اوج و فرودهای تخیل خودمان را باز می‌تاباند؛ تخیلی که از واقعیتی تغذیه می‌کند که قرار است جایگزین آن گردد. یعنی داستان فیلم از تجربه‌ای زاده می‌شود که تخیل ما از آن فراتر می‌رود؛ ولی آنچه که روی پرده تخیلی است باید همان فشردگی مکانی و فضایی امر واقعی را داشته باشد.

— آندره بازن، 

تأکید بازن بر روابط فضایی و مکانی و حفظِ تدوام این دو عامل در رابطه با «واقع‌نمایی» نماهاست؛ این در حالی است که توانایی بازنمایی واقعیت و تداوم «مکانی، فضایی» را از امکانات «میزانْ‌سن» می‌داند.

در همین رابطه نوئل بورچ تدوین سینمایی را «هنر فضاسازی» می‌داند

و با اشاره به کارهای ایزنشتاین این مسئله را که فضاسازی تدوینی چه اندازه بر ساختارهای دیگر فیلم تأثیر می‌گذارد را تحلیل می‌کند.

به عقیده بوردول تدوین چهار قلمرو اصلی را برای انتخاب-کنترل در اختیار فیلم‌ساز قرار می‌دهد:

  1. روابط گرافیکی بین نمای الف و نمای ب

  2. روابط ریتمیک بین نمای الف و نمای ب

  3. روابط فضائی بین نمای الف و نمای ب

  4. روابط زمانی بین نمای الف و نمای ب

اما هر یک از این حوزه‌ها، در فیلم‌های گوناگون متفاوت عمل می‌کند.

به طور مثال اهمیت روابط گرافیکی و ریتمیک در فیلم‌های انتزاعی و فرمال بیشتر از دیگر فیلم‌ها نمود پیدا می‌کند.

اما ارتباط فضائی و زمانی در اکثریت فیلم‌ها اعمال می‌شود به جز فیلم‌های تجریدی و فرمال.

سوزان هیوارد تدوین را به چهار نوع اصلی تقسیم می‌کند:

  1. تدوین منطبق باتوالی زمانی

  2. برش متقاطع یا موازی

  3. فوکوس عمیق

  4. مونتاژ